Blueberry Pie

ผมเหมือนมนุษย์วัยรุ่นปกติทั่วไป ที่ชอบดูหนัง ฟังเพลง
เเต่รสนิยมส่วนตัวบางทีมันก็ส่วนทางกับคนอื่น จะเรียกว่าอินดี้ ก้อคงไม่แปลกนัก
ในเรื่องภาพยนตร์ ผมชอบผู้กำกับอยู่หลายคน ชอบผู้กำกับที่คุณดูหนังของเค้าเเล้ว
ก็สามารถรู้ได้ทันทีว่าใครเป็นคนทำ โดยไม่ต้องรอดูเครดิตท้ายเรื่อง 
สิ่งเหล่านี้มันเหมือนกับลายเซ็น ที่บ่งบอกความเป็นตัวตนของตนเอง
Quantin Tarantino เลือดสาดสะท้านจอ เเต่ซ่อนไว้ด้วยบทสนทนาที่เฉียบคม
Micheal Bay ล้างผลาญงบกองถ่าย ไปกับเอฟเฟค
Tim Burton กับผลงานล้ำลึกสุดจินตนาการ
จาง อี้ โหมว กับ หนังจีนที่มีฉากบู๊ที่ดูเเล้วต้องอ้าปากค้าง
ธนกร พงษ์สุวรรณ กับ ความหม่นหมองของตัวหนัง
เเละสุดท้าย ที่ผมกำลังจะเอ่ยถึงเขา
หว่อง การ์ ไว กับ หนังรักสุดเศร้า สุดติสท์ เเละยากเเก่การทำความเข้าใจ…
หว่อง การ์ ไว เป็นผู้กำกับชาวฮ่องกง ที่หันมากำกับหนังรักโรแมนติค
ในขณะที่ชาวบ้านหันไปกำกับหนังกำลังภายในเสียหมด
จริงๆเเล้วหนังของเขาที่มีชื่อเสียงก็มีอยู่หลายเรื่อง เเต่ผมต้องยอมรับผมไม่สามารถหามาดูได้
เเต่การได้ดูผลงานของเค้าเพียงเเค่ 2 เรื่องล่าสุด มันก็ทำให้ผมสามารถมองเห็นสิ่งที่สื่อออกมาได้เป็นอย่างดี
ซึ่งที่เค้านำเสนอก็คือเรื่องของความรัก เเต่ไม่ใช่ความรักที่สมหวัง มันเป็นความรักที่น่าผิดหวัง
ซ่อนไว้ด้วย ความเปลี่ยวเหงา ความโดดเดี่ยว การเดินทาง การตามหา ท่ามกลางแสงสีในเมืองใหญ่
ตัวละครของเขาทุกตัวจะต้องมีความผิดหวัง ความเจ็บปวด เเละการถวิลหาอะไรบางอย่างที่ยากจะได้มา
ใน My Blueberry Nights นางเอกผู้ซึ่งผิดหวังในความรัก ได้ทิ้ง "กุญแจ" ไว้ที่ร้านกาแฟเเห่งนึง
เผื่อที่ว่าสักวันคนที่เธอต้องการจะได้กลับมาสู่ชีวิตเธอได้ เเต่ทุกวันที่ผ่านไป กุญแจดอกนั้นยังอยู่ที่เดิม
การตัดสินใจเดินทางของเธอก็เพื่อต้องการให้ลืมความขมขื่นนี้ไปซะ แต่สิ่งที่ได้จากการเดินทาง คือการได้รับรู้ว่า
โลกใบนี้ยังมีอะไรอีกมากให้ค้นหา เเละโลกนี้ยังมีคนอีกมากที่ผิดหวังขมขื่นมากกว่าเธอ
อีกสิ่งนึงที่ผมค่อนข้างชอบในผลงานของเขา คือการใช้ ‘สัญลักษณ์’ แทนความรู้สึกบางอย่าง
ในเรื่องนี้ก็เช่นกัน ร้านพายทุกร้านจะต้องมีพายบลูเบอร์รี่ เเละมันก็เปนพายที่ขายได้น้อยที่สุด
เหมือนกับความรักที่ถูกคนมองข้าม เเต่คงมีสักวันที่จะมีคนต้องการมัน
พายบลูเบอร์รี่ก้อเช่นกัน ถึงเเม้ว่าทุกคนจะมองข้ามความอร่อย เเต่ทุกร้านก็ต้องมีไว้ติดร้านเสมอ
เผื่อว่าวันใดวันนึงจะมีคนที่ต้องการมันจริงๆ มันจึงเป็นสิ่งที่มีความหมายต่อบางคนในบางเวลาเท่านั้น….
ผลงานทุกเรื่องของหว่อง การ์ ไว ค่อนข้างดำเนินเรื่องไปอย่างเชื่องช้า หลายคนนอนหลับก่อนที่หนังจะจบ
บางคนเต็มใจที่จะดื่มด่ำไปกับหนัง เเละบางคนก็ใช้มันเป็นเเรงบันดาลใจให้ตื่นจากความฝันลอยๆ ครึ่งๆ กลางๆ
แบบที่ผมอยากจะทำอยู่เต็มที่……
Elizabeth: Everything has a reason.
Jeremy: Hmm. It’s like these pies and cakes. At the end of every night, the cheesecake and the apple pie are always completely gone. The peach cobbler and the chocolate mousse cake are nearly finished… but there’s always a whole blueberry pie left untouched.
Elizabeth: So what’s wrong with the blueberry pie?
Jeremy: There’s nothing wrong with the blueberry pie. Just… people make other choices. You can’t blame the blueberry pie, just… no one wants it.
 
 
 
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s