Toby Billionaires

    
ยาวไปนิดนึง เเต่อยากให้อ่าน
   หลังจากที่ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา มันมีเหตุการณ์เซรงเครงเกิดขึ้นกับชีวิตผม นอกจากนี้ในช่วงที่ผ่านมาผมยังรุสึกฟุ้งซ่านพิกลๆ เรียนหนังสือก็ไม่เข้าหัว ก็ไม่รุว่าทำไมอ่านะ เพื่อนผมมันก็เเนะนำให้ทำนู่นทำนี้เผื่อจะดีขึ้นมาบ้าง ผมก็ทำตามพวกเเม่งบอกอ่านะ เเต่เเม่งไม่มีอะไรเวิร์คซักอย่าง เอาล่ะว่ะลองเชื่อใจตัวเองดูซักครั้ง โบโซ่ เพื่อนผมอีกคนนึงจึงชักชวนกันไปทำภารกิจเรียลลิตี้ ที่ไม่ต้องเชื่อฟัง บิ๊ก บราเธอร์ส ไม่ต้องมีวี1วี2 เเต่เปนภารกิจเสี่ยงตายที่สุดในชีวิตของผม นั่นคือ "การปั่นจักรยานไปภูเก็ต" ผมกลับบ้านไปนอนคิดอยู่คืนนึง ด้วยอารมณ์ช่วงนั้นพีคถึงขีดสุดจึงตอบตกลงไป เเต่นานเข้าก็รุสึกไม่ไปซักที ความอยากมันก็เริ่มลดน้อยถอยลง จนกระทั่งกลายเปนเรื่องเล่าในวงสนทนาเท่านั้น เเต่ทว่าเหตุการ์ณเซรงเครงมันดันเกิดขึ้นมา ด้วยความเซงสุดขีด คราวนี้มันจึงไม่ใช่เรื่องเล่าในวงสนทนาเท่านั้น เเต่มันเกิดขึ้นเเล้วววววว
   โครงการ "โทบี้ พันล้าน" จึงกลายเปนรูปเปนร่างขึ้นมา ราวๆวันที่ 20 พ.ค. (อ่อ ลืมบอกไป โทบี้ เปนชื่อจักรยานของคุณโซ่ ผู้บุกเบิกความคิดสัปดนในครั้งนี้ ส่วนจักรยานของผมสีชมพูสดใส นามว่า "มิยาบิ" เพื่อเปนเกียรติเเก่ ดาราหนังเอกซ์ชื่อดัง หุหุ) หลังจากปรับเเต่งจักรยานเปนที่เรียบร้อย เราจึงเริ่มออกเดินทางกันในวันที่ 25 พ.ค. 49 เเต่ก่อนวันนั้นจะมาถึง ใจของผมเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความกังวลต่างๆเริ่มพรั่งพรูเข้ามา เเทนที่ความบ้าระห่ำที่เคยมี ในใจผมนึกอยู่อย่างเดียวคือ "กุจะตายไหม" ผมนอนนึกอยู่ทุกคืนว่า เราไปเพื่ออะไร?? มันคุ้มกันไหมที่เราเอาชีวิตเราไปเสี่ยงกับ 10 ล้อ?? เเต่เวลานั้นผมจะถอยไม่ได้เเล้ว
   วันที่ 25 พ.ค. วันเดินทางมาถึง ผมตกลงกับโบโซ่ สหายร่วมอุดมการณ์ของผมว่าจะวางเเผนการเดินทางกันอย่างไร ในที่สุดจึงมีความเหนว่า เราจะนั่งรถไฟออกไปยังชานเมืองก่อน เพื่อหลีกหนีรถใหญ่ที่ขับไล่บี้เราตลอดทาง ราวๆเที่ยงกว่าๆ เราจึงถึงจังหวัดเพชรบุรี เนื่องจากรถไฟดันทะลึ่งไปอ้อมซะราชบุรี เราจึงต้องรอรถไฟให้กลับเข้าสู่เส้นทางไปภาคใต้อีกครั้ง เมื่อลงรถไฟเเล้วหลังจึงหาข้าวกิน เเละเริ่มปั่นโดยจุดหมายวันเเรกอยู่ที่หาดชะอำ เราปั่นเลียบหาดไปเรื่อยๆ ผ่านทั้ง หาดเจ้าสำราญ หาดปึกเตียนที่วันนี้กลายเปนหาดร้างไปเสียเเล้ว ผมมองด้วยความเสียดาย เพราะก่อนหน้านี้ผมก็เคยมาผ่านมาทำกิจกรรมกับเพื่อนๆที่จุฬา วันเเรกเราถึงหาดชะอำก็ราวๆ ทุ่มกว่าๆ จึงต้องหาที่พักพิงกัน โดยที่สุดเเล้วจึงหาห้องพักราคาถูกได้ในราคา 200 บาท คืนนั้นเราจึงม่อยกระรอกนอนหลับไป โดยตั้งเเผนไว้ว่าตื่นเช้าๆปั่นไปหัวหิน
   วันที่ 26 พ.ค. เราตื่นมาตอน 11 โมงกว่าๆ จึงเปนการผิดเเผนไปหน่อยนึง วันนั้นเราจึงเริ่มออกเดินทางในเวลาราวๆ เที่ยงตรง เเดดเปรี้ยงมากๆขอบอก โดยจุดหมายของเราอยู่ที่ ปราณบุรี เราถึงหัวหินราวๆ บ่าย 4 โมง ซึ่งถือว่าเปนเวลาเย็นเเล้ว เราจำเป็นต้องหาที่พักกันอีกครั้ง เราจึงต้องรีบปั่นเข้าตัวอำเภอปราณบุรีให้เร็วที่สุด เเต่ว่าความมืดเริ่มปกคลุมเสียเเล้ว มันอันตรายมากนะ ที่จะปั่นในเวลากลางคืน เพราะจักรยานผมไฟเสีย เเละถึงเเม้มีไฟมันก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี โชคดีที่วันนั้นมีน้าใจดี ให้เราโดยสารท้ายกะบะไปลงที่เขาเต่า ซึ่งอยู่กึ่งกลางระหว่างหัวหิน เเละปราณบุรีพอดี เราจึงหาที่พักโดยจุดหมายก็คือ "วัด" นั่นเอง ผมจึงให้โบโซ่ พุทธศาสนิกชนไปขอเจ้าอาวาสค้างเเรมที่วัด วึ่งเจ้าอาวาสเเก็ใจดีดั่งมหาสมุทธ ไม่ซักถามไรซักคำ
     โบโซ่ : "ท่านเจ้าอาวาสคับ เราเปนนักเดินทาง ขอพักที่วัดซักคืนนะคับ"
     เจ้าอาวาส : เงียบราวๆ 5 วินาที…..อืมม ศาลา…………..จบ!!!
เเล้วเเกก็หายวับไปในกุฎิ ไอ้ศาลาที่เเกว่าน่ะ คือ ศาลาโล่งๆ ที่อยู่กลางวัด ซึ่งไม่มีหน้าต่าง ไม่มีประตู เเกกะให้เรานอนเเบบบริจาคเลือดให้ยุง ด้วยความเซงในน้ำใจของเจ้าอาวาส เราเหลือบไปเห็นป้อมตำรวจประจำชุมชนตั้งอยู่ ผมจึงต้องใจกล้าหน้าด้านไปขอเค้านอนพัก ผู้หมู่ประจำป้อมเเกก้อใจดี ให้เรานอน เเละให้อาบน้ำอาบท่าซะให้เรียบร้อย เเกบอกว่า คืนนี้ก็จะมีตำรวจมานอนที่ป้อมอีกราวๆ 5-6 นาย เพราะพระราชินีจะเสด็จผ่านที่นี่พอดี เราก็เลยเหมือนไปแย่งที่เค้านอน ไม่เปนไร พวกเราหน้าด้านอยู่เเล้ว เเอร์ก็เย็น ห้องน้ำก็พร้อม จะพลาดได้ไง คืนนั้นจึงผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เราตื่นเช้าตั้งใจว่าจะไปขอบคุณเเกซะหน่อย ปรากฎว่าเเกออกเวรไปซะเเล้ว
     วันที่ 27 พ.ค. ตื่นมาอาบน้ำอาบท่าเเล้วจึงเดินทางต่ออีกครั้ง ราวๆ 11 โมงเราจึงปั่นมาถึง อำเภอปราณบุรี เเล้วจึงเเวะพักกินข้าวที่ปั้มน้ำมันเเห่งนึง ประจวบเหมาะเจอกับน้าใจดีอีกท่านนึง เราจึงโดยสารผ่าน กิ่งอำเภอสามร้อยยอด เข้าสู่อำเภอกุยบุรี จากนั้นเราจึงปั่นหฤโหดกันอีกครั้งเข้าสู่อำเภอเมืองจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เหนื่อยมากๆ เพราะเริ่มขึ้นเขาเเล้ว เย็นวันนั้น ณ อ่าวประจวบ เราค้นพบว่าเริ่มมีปัญหาใหญ่เกิดขึ้นกับพวกเรา นั่นคือ ตังค์หมดเเล้ว ฉิบหายเเว้วววว ปัญหาใหญ่ทีเดียว ความเหนื่อยทำให้เราเสียเงินไปกับค่าอาหาร ค่าน้ำไปอย่างไม่รุตัว เราเหลือติดตัวไม่พอกับการเดินทางเสียเเล้ว เงินก้อนสุดท้ายนั้น เราจึงตัดสินใจกันว่า จะละลายมันไปกับการท่องเที่ยวภายในประจวบ ก่อนจะขึ้นรถทัวร์กลับกรุงเทพ คืนนั้นเราจึงนอนที่ โรงเเรมเล็กๆเเห่งหนึ่ง จะเรียกว่าเปน โรงเเรมจิ้งหรีดก็คงไม่ผิดนัก นั่นคือคืนทีผมหาไรกินได้อย่างสบายท้องที่สุด เพราะไม่มีอะไรจะต้องเสียเเล้ว ผัดไทย ขนมจีน ไอติม อร่อยจิงๆ ก่อนที่จะหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน
     วันที่ 28 พ.ค. เราตื่นราวๆเที่ยง เเล้วจึงปั่นไปยัง กองบิน 53 อ่าวมะนาว เพื่อจะเปนที่พักสุดท้ายของการเดินทางครั้งนี้ เราไปถามประชาสัมพันธ์ว่าที่พักราคาเท่าไหร่ ป้าเเกบอกว่า 700 บาท ผมหน้าซีดเผือดทันที 2 คนรวมกันยังไม่ถึง 500 เลย ป้าจึงเเนะนำว่าให้เราปั่นหาดวนกรถึง 20 ก.ม. เพราะที่นั่นมีเต้นท์ให้เช่านอน ผมกล่าวขอบคุณป้าเเก เเล้วเดินก้มหน้าจากเเกไปอย่างเงียบๆ เรานั่งพักอยู่ริมหาด กะว่าเย็นๆจะปั่นเข้าตัวเมืองอีกทีเพื่อหาที่พัก วันนั้นทั้งวันเราจึงนั่งชิวๆอยู่ริมหาด นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย การเดินทางครั้งนี้มันทำให้ผมได้อะไรมามากมายทีเดียว บ่ายๆ ก็มีทหารซึ่งเปนคนดูเเลหาดที่นี่ เกบอกว่าเราจะไปนอนกับเเกก็ได้ เเต่เปนกระท่อมเล็กๆที่เเกปลูกไว้ อาจจะไม่สะดวกนัก เเต่พักพิงได้ หลังจากเราหาข้าวหาปลากินกันเเล้ว ฝนตกหนักมากขึ้น ดูเหมือนจะกลายเปนพายุ นั่นก็เปนอีกสิ่งนึงที่เปนอุปสรรคของเรา เพราะกรมอุตุบอกว่า จะมีฝนฟ้าคะนองตลอดเส้นทางเดินทางของเรา เราจึงพักบ้านของจ่าคนนั้น เเกชื่อ จ่าเสรี เราคุยกันกับเเกอย่างถูกคอ เเกบอกว่าเเกสังเกตุพฤติกรรมของเราตั้งนานเเล้ว จึงตัดสินใจให้มาพักกับเเก เเถมยังบอกว่าเเกก็เคยให้คนมาพักเเบบนี้ เเต่กลายเปนว่ามาฉกของมีค่าเเกไป หุหุ ส่วนที่พักเราก็เปนกระท่อมจิงๆ นอนดิ้นไม่ได้ เพราะจะตกลงไปยังบ่อเลี้ยงเป็ด นอกจากนี้ยังไม่มีไฟด้วย เวลาจะไปห้องน้ำก็จะต้องส่องไฟนำทางไปด้วย เพราะมีงูกะปะชุกชุม ราวๆ 3 ทุ่มเราจึงลาเเกเข้าไปนอน นั่นคือวันที่ผมเข้านอนเร็วที่สุดในรอบปีเลยนะเนี่ย ลมเย็นๆพัดผ่าน เสียงกบ จิ้งหรีด จิ้งจก ตุ๊กเเก หมาเห่า มีครบเลย นอนฟังเอมพี3 เเล้วจึงหลับไปทั้งคู่
    วันที่ 29 พ.ค. เราตื่นกันมาตั้งเเต่เช้า จ่าเสรีเเกมาปลุกพวกเรา เพราะเเกหุงข้าวต้มเอาไว้ให้ ไข่เค็ม กระหล่ำดอง พร้อมสรรพ เราทานข้าวต้มเเล้วจึงบอกลาเเก ปั่นกลับตัวเมืองตีรถทัวร์กลับบ้าน ก่อนกลับผมก็เเวะตัดผมเผ้าซักหน่อย เเบบไข่ย้อยในเพื่อนสนิท เเล้วจึงขึ้นรถทัวร์กลับมาตุภูมิราวๆ 11 โมง ไอ้เราก็นึกว่าการเดินทางเราจะสิ้นสุด เเต่มันไม่จบคับ เมื่อถึงสายใต้ใหม่ ดันหา 3 ล้อไม่ได้ ก็เลยต้องปั่นกลับร้านนมกิ่งเพชร เเหล่งกบดานของพวกเรา นี่ก็เปนช่วงอันตรายอีกเเห่ง เราปั่นมาทางบางกรวย ขึ้นซังฮี้ ผ่านเทเวศน์ เข้าถนนศรีอยุธยาเเล้วจึงเข้ากิ่งเพชรในที่สุด การเดินทางจึงสิ้นสุดลง ผมได้กลับบ้านครบ 32 เเล้ววววว
ขอบคุณ
1. ขอบคุณ เอ็ดวิน นุ๊ก เพื่อนรักตั้งเเต่ประถม ที่ให้ยืมจักรยานปฏิบัติภารกิจครั้งนี้ กุพ่นสีให้รถเมิงใหม่ด้วยว่ะ 555+
2. ขอบคุณ ชาวก่วม ทุกท่านที่สนับสนุนกันคนล่ะเล็กคนล่ะน้อย ผมซาบซึ้งใจในน้ำใจของพวกท่านทุกคน ไม่ว่าจะเปน อาหารกระป๋องจากเฮียต้า เกลือเเร่จากเฮียดอ โคอาล่า เงินติดกระเป๋าจากจิ ค่าเบรคหนึ่งข้างจากโอ๊บเบ๊บ กังหัน+โอวัลตินจากถึกกี้ สถานที่วางเเผนจากไอ้ดิ้ว เเละเเรงกายเเรงใจจาก หมีออฟ , โอเดต, เมธ เบเกอรี่ เเละอีกหลายๆท่านที่กผมนึกไม่ออก
3. ขอบคุณผู้มีน้ำใจทุกท่าน ผู้ใช้รถใช้ถนนที่ไม่คาบพวกเราไปเเดกซะก่อน, น้าใจดีที่ส่งเราที่เขาเต่า, ตำรวจใจดีเเห่งป้อมชุมชนเขาเต่า, น้าใจดีอีกท่านที่ให้เราโดยสาร, ลุงขี้เมา 3 ท่านที่เเนะนำเส้นทางการเดินทาง, ป้าประชาสัมพันธ์เเห่งอ่าวมะนาว เเละจ่าเสรี ลูกผู้ชายตัวจริงเเห่งลูกทัพฟ้า ผมอยากกอดพวกท่านจิงๆ ขอบคุณมากคับ
4. ขอบคุณเเม่ที่คอยเปนห่วงผมตลอด ถึงเเม้ผมจะบอกท่านว่าผมไปออกค่ายพัฒนาก็ตาม เเม่คือสิ่งเดียวที่ผมนึกถึงตลอดเวลาการปั่น ว่าผมจะยังม่องเท่งไม่ได้
5. ขอบคุณพระเจ้าของผม พระองค์เปนสิ่งที่ผมนึกถึงตลอดเมื่อมีรถ 10 ล้อบี้ตามหลังเรามา "อัลฮัมดุลิลล่ะฮ์"
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

15 Responses to Toby Billionaires

  1. ...Tal2 says:

    กรูก้อดีจายที่เมิงกลับมาอย่างปลอดภัยหวะ
     
    รู้สึกทึ่งที่เมิงทำจิงๆหวะ
     
    กร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

  2. Kasedat says:

         เย็ดคลก ก็มึงเล่นเอาตังค์ไป 500 แล้ว มึง อยู่ได้ขนาดนั้นมันก็ บุญแล้ว
    สาด  อยากไปเหมือนกัน แต่มึงเล่นไปวันกรูสอบพอดีสาด 
    มึงทำอะไรมึงก็ทำให้สุดดิ อย่าครึ่ง ๆ กลาง ๆ สาด ( ไม่ลืม ไม่ลืม ไม่ลืม )
    กรูจะรอ Toby Trip 2 นะ สาด
    กรูขาดว่าถ้ามึงทำไปเรื่อย ๆ แม่ง ตั้ง แก๊งแข่งกับพวก แว้นส์ เลยวะ เชื่อกรู 555555

  3. Tanachol says:

    มิงรอดเพราะกุนะเนี่ย ถ้าไม่มีกุนี่มิงหยุดรถไม่ได้เลยนะ
     
    ถึงกุไม่หล่อแต่กุปิดมือถือเวลาดูหนังนะ~*

  4. ÐkvÞ✾ says:

    โอ้วโหวว พระเจ้าช่วยกล้วยปิ้ง ทำไปได้เยี่ยงไรเนี้ย??
     
    ทึ่งเจงๆเลยหว่ะ อยากเป็นผู้ชายแบบแกมั่งจังวุ้ยหุ้ย
     
    -*- จะได้ทำอะไรหนุกๆๆๆๆๆๆๆ ที่ผู้หญิงทำมิได้นะฮ่ะ
     
    แกทำพ็อกเก็ตบุ๊คส์ขายเลยดิ 555+ พิมพ์ขายกันแทบ
     
    ไม่ทันแน่ๆ(คือเค้าซื้อไปพับถุงใส่กล้วยปิ้งงะ ห๊าๆๆ)
     
    ล้อเล่นๆ แกมีความสามารถในการเขียนมากมาย แบบว่า
     
    หนุกดี อ่านแล้วไม่เคยผิดหวังเลยนะฮ่ะ ชอบๆๆๆ
     
    ชื่อแต่ละคน แต่ละอย่าง โอ้วโหวว อลังจริงๆท่านโรเบิร์ต
     
    มี Toby Trip 2 ด้วย รอเราด้วย เราขอไปแปลงเพศก่อน
     
    ห๊าๆๆๆ อยากไปทำอย่างนี้บ้างจังวุ้ย …เอิ๊กๆๆ
     
    ขอชื่นชมในจ่าเสรีด้วยอีกคนนะฮ่ะ ใจดีเมิ่กๆ
     
    ดีใจที่แกได้กลับมาครบ32 ได้เจอกันที่คณะฯนะฮ่ะ
     
    ไม่โดน 10 ล้อ เสยไปซะก่อน หุหุหุ
     
    คราวหน้าไป ก็ขอให้ปลอดภัย เที่ยวให้หนุกๆละกัน
     
    ปั่นกันให้น่องโป่งไปเลยนะฮ่ะ โฮะๆๆๆ
     
    และก็คราวหน้าก็เอาเงินไปมากกว่านี้ก็จะดีนะฮ่ะ
     
    จะได้ไปถึงจุดหมายปลายทางนะฮ่ะ อย่าขี้งกหน่า -*-
     
    โฮะๆๆๆ *-*
     
    ไปละๆ เม้นท์ยาวเว่อแระ
     
    ถ่ายรูปมาด้วยดิ จะได้ดูบรรยากาศการปั่นจักรยาน
     
    อัดวิดีโอมาเลยก็ดีนะแก เอาไว้ดูตอนแก่ๆ ให้ลูก
     
    ให้หลานดู ว่าข้าเคยทำไรแบบว่าบ้าบิ่น ไรเงี้ยยย
     
    ห๊าๆๆๆ
     
    เออไปล่ะๆ พล่ามจริงชั้น
     
    ****bye****bye
     
    *****c   u*****

  5. OTTEN Netto says:

    เออ กรูอ่านแระที่เจงอะเมิงน่าจะขี่ไปให้ถึงภูเก็ตนะเว้ย น่าหนุกดี  เออแต่ว่ากว่าจะกลับมาได้ตัวเมิงคงไหม้แน่เรยหวะปอ     เออไว้รอบหน้ากูไปด้วย(นั่งรถไปรอที่ปลายทางหว)

  6. sAkSiT says:

    ไอ้ห่าแม่งทำไปได้
    แต่ก็น่าสนุกดีว่ะ
    แบบเนี้ยกรูชอบนักแล
    คราวหน้าปั่นไปไหนอีกวะ
    หรือจะเปลี่ยนมาไปทริปถ่ายรูปกะกูก็ได้นะ

  7. kittiphat says:

    ม่ายน่าเชื่อเจงๆ!!ว่าแม่งจะทำได้ ขอปรบมือให้อย่างงดงาม แปะๆๆๆๆ

  8. Noppol says:

    โทบี้ ทริป 2 ปิดเทอมหน้า มึงต้องไปให้ได้นะสวดดด เฮียดอแกอุตสาจะไปด้วย!!!!!!  ยังสร้างโรงเรียนไม่เส็ดเลย ต้องไปทําต่อให้เส็ด ทริป 2 มึงบอกแม่อย่างงี้ก้อได้    ไปกันเยอะๆๆ จะได้สนุกสนานแบบสนิทสนม กูจะกับไปต่อยกับไอ้ลุงรถทัวด้วยสวดดดแม่งเอาเปรียบฉิบบบ อย่าให้เจอแถวพระประแดง!!!

  9. Unknown says:

    อยากยืม มิยาบิ ของมึง
    มาขับขี่สักหน่อยว่ะ หุๆๆๆๆ
     
    ตอนมึงกลับมา ไอโซ่มาถึงร้าน นม แล้ว
    แต่มึงยังมาไม่ถึงกูก็นึกว่ามึงจะมาตกม้าตายที่กิ่งเพชร
    สะแล้วว่ะ 555

  10. PapalooloO says:

    โอ้ว  กรูดีใจด้วยที่มึงรอดตายกลับมา  ถึงมึงจะไปไม่ถึงภูเก็ต  แต่ก็ดูน่าสนุกดีว่ะ

  11. ~BEER : Mode Homesick ~ says:

    เจ๋ง๐๐ๆๆๆๆ  ทำไปได้น้อง
     
    แต่พูดถึงแล้วเก่งน่ะ  เป็นพี่ พี่ไม่กล้าอ่ะให้ทำแบบนี้
     
    แต่ก้เป็นครั่งนึงในชีวิตเนอะ  ได้ทำแบบนี้
     
    ก็มีเรื่องดี ๆ ไว้เล่าให้คนอื่นฟัง
     
    ถึงแม้จะไม่ถึงจุดหมาย  แต่แค่นี้ก็ถือว่าสุดยอดแล้วไอน้อง
     
    อยากไปปั่นบ้างจังแฮะ
     
    ไปแระ  ตั้งใจเรียนด้วยเน้อะ  จุ๊บๆ ๆๆ
     
    บับบาย

  12. _ _ N - u - N says:

    แวะมาเยี่ยม อัพยาวโคตรๆ
     
    ไปเม้นให้เราบ้างนะ คิคิ

  13. Momotaro says:

    เออเฮ้ย น่าหนุกดีว่ะ
     
    นับถือเมิงจิงๆ ไม่โดนสิบล้อเฉี่ยวตูด
     
    ไม่ถึงภูเก็ต แต่แค่นี้ก็ถึงใจ แล้วเว้ย

  14. boonyarit says:

    สุดยอดมากๆวง กูเข้าใจที่มึงไปทำสิ่งที่หลายคนไม่กล้า มึงต้องออกไปยังที่กว้างไกล เพื่อไปค้นหาสิ่งที่ทำให้มึงไม่ต้องคิดถึงเรื่องบางเรื่อง กูเชื่อว่าประสบการนี้ช่วยมึงได้แต่ไม่ต้องไปบ่อยหรอกน่ะไอ้สาด ลำบากมึง แต่ไว้กูว่างๆเมื่อไหร่ รับรองข้างๆจักรยานมึงที่ชื่อโทบี้ กะมิยาบิ จะต้องมีจักรยานของกูเคียงข้างมึงเสมอเว้ย วง  จากปั๋ง เพื่อน(ที่ไม่ได้แทงมึงจากข้างหลังและไม่มีวันที่จะทำแบบคนบางคนเว้ย)   หน่วยทรายขาว…………

  15. Rittirut says:

    เชี้ย! เอาชื่อขวัญใจกูไปตั้งทำไมว่ะ? อยากขี่อะเดะมึง ว่ะฮ่ะๆๆๆ…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s